Berichten

Ssssttttt….

De eerste keer dat ik met een van mijn lievelingscliënten het bos in ging (het zijn allemaal schatten, hoor), stapte hij stevig door. Hij praatte en praatte en elke keer als ik even niets vroeg of zei, vond hij wel weer een nieuw onderwerp om het over te hebben. Toen we bij een bankje aankwamen vroeg ik hem om gewoon in stilte even te zitten…

Ik voelde het ongemak. Zíjn ongemak. Het onrustige schuiven op de bank. De behoefte om iets te zeggen, de stilte te verbreken. Tot dat zo maar ineens wegzakte. En hij zich overgaf aan wat er was. De stilte, de natuur om ons heen; de bomen, de vogels, de wind, de wolken aan de blauwe lucht… De rust van die natuur, die de rust in ons zachtjes aanraakte. En hij zich erin kon laten zakken, in die rust, in die stilte…

Ik voelde hem ontspannen. Ik voelde zijn razende hoofd tot stilstand komen. Ik voelde hoe de stilte van buiten de stilte in hem raakte en hem overnam. En het was goed.

Toen we verder liepen, waren onze passen trager. Kleiner ook. We praatten minder en voelden meer. En bij het afscheid vertelde hij me hoe het gevoel van ongemak plaats had gemaakt voor een gevoel van: ik wil hier meer van. En hij kreeg er meer van.

Aan het einde van zijn traject met mij, voelde hij niet alleen zijn behoeften beter, hij mocht er ook aan toegeven van zichzelf. Hij nam pauzes wanneer zijn lichaam aangaf daar behoefte aan te hebben. Hij koos ervoor minder tijd op zijn gsm door te brengen. Hij voelde een beter contact met zichzelf en leerde zichzelf accepteren. Ja, zelfs van zichzelf houden.

En dat alles doordat hij de MOED had om de stilte er niet alleen te laten zijn, maar er ook diep in te duiken. Head first. Moed ja, want het vraagt nogal wat om jezelf te durven ontdekken. Om te voelen waar het spaak loopt en welk aandeel je daar zelf in hebt.

Zou jij het durven? Zou jij die duik in het diepe durven nemen, de stilte in? Ongeacht wat er daar op je afkomt? En wil je gelijk all the way? Dan heb ik wat leuks voor je! Het laatste weekend van oktober duiken we met een klein groepje die hards twee dagen lang de stilte in. We gaan het avontuur aan en luisteren wat de stilte, de natuur en ons lichaam ons te vertellen heeft. En we komen vast en zeker terug met een leeg hoofd, een ontspannen lijf en een blije ziel.

Durf jij het aan? Je bent meer dan welkom! En vind je het spannend? No worries, I’ll be by your side.

Emoties maken ons heel

Naast me, op het bankje in het stadspark, zit een jonge vrouw die moeite heeft met het tonen van haar gevoelens. De tranen die zo nu en dan opwellen, veegt ze snel weg. Dat is wat haar is meegegeven als kind: emoties zijn lastig, die stop je weg. En dat is wat ze doet als jonge vrouw. Ze legt de lat hoog voor zichzelf. Zowel op werkgebied als op persoonlijk vlak. Bij anderen wil ze het gezellig houden. Daar is ze het liefst enkel haar sprankelende ik. Haar chagrijn en boze buien stopt ze dan weg.

Maar ze is moe. Moe van het wegstoppen. Haar lijf doet zeer. Houdt haar in zijn greep. En zelfs nu, nu ze haar ongemak zo pijnlijk voelt, vraagt ze zichzelf om sterk te blijven.

Lees meer

Boodschappen achter de sneeuwfoto’s

Loslaten: van denken naar voelen (1)

Wat zitten wij mensen toch ingewikkeld in elkaar. Of nee, ik zeg het verkeerd… Wat maken wij het onszelf toch vaak lastig!

Door alles maar te willen begrijpen.
Alles maar te willen controleren.
Alles maar te willen weten. Oók dat wat we nog helemaal niet kúnnen weten.
Door geen fouten te willen maken.
Iedereen te vriend te willen houden.
Geen tijd te willen verspillen. Lees meer

Loslaten: van denken naar voelen (2)

Merk je dat jij soms vastzit in je gedachten? Alles tien keert overdenkt voor je een beslissing neemt? Ben je vaak gespannen? En zou je eigenlijk wel wat vaker gewoon meer genieten van wat er is?
Ja? Maar hoe dan?!😕
Dit is wat ‘ze’ er ‘boven’ over zeggen. Lees meer

Loslaten: van denken naar voelen (3)

Minder denken meer voelen. Klinkt heerlijk. Maar hoe dan? 😕
Dit zeggen ‘zij van boven ‘. Lees meer

One day at the time

Anderhalf jaar geleden zat ik met de handen in het haar. Ik voelde met mijn hele lijf dat ik vol voor mijn bedrijf wilde gaan. Want mensen verder helpen op hun levenspad, daar word ik enorm blij van. Maar vanaf het moment dat ik mijn vaste baan opzegde, voelde ik de druk. Mijn ‘gehobby’ moest nu echt een bedrijf worden. Met een visie, een duidelijk aanbod en uiteindelijk een inkomen waarvan ik de hypotheek kan betalen. Lees meer

Creëer je mooiste leven

Blijven hollen om niet te voelen

Een oud-collega van me is een enorme wervelwind met een berg energie waar je ú tegen zegt. Waar je mij al voor schijndood achter kunt laten, is zij nog maar net uit de startblokken. Gisteren appte ze me haar plannen voor de komende maanden. Naast de feestelijkheden van de decembermaand en alles wat daarbij komt kijken, is ze druk met de verhuizing van haar gezin begin volgende jaar. Daarnaast heeft ze ook nog het verlies van haar schoonvader te verwerken, die ze drie weken terug heeft verloren. En oh ja, komende maand zijn haar ouders 45 jaar getrouwd en in januari wordt mams 70. Dat vraagt ook nog wel het één en ander aan voorbereiding. Lees meer

Stoppen met piekeren

Heel vaak mag ik een boodschap doorgeven die mensen laat weten dat ze te veel beslissingen nemen met hun hoofd. We denken heel wat af voor het maken van elke keuze. We wikken en wegen, maken lijstjes met voors en tegens, bespreken het dilemma met deze en gene en piekeren ons suf. Om daarna nóg maar een keer het rondje te doen, omdat we het nog steeds niet zeker weten. Lees meer