Berichten

Persoonlijke ontwikkeling is vaak geen weg van rozenblaadjes, zachte romantische muziek en regenbogen. Ja natuurlijk; we willen leren, groeien en doen wat ervoor nodig is om ons fijner te voelen. Maar wel het liefst op een ontspannen manier, als het even kan.

En ja hoor, transformaties kunnen heus wel liefdevol en zacht zijn. Absoluut! Maar soms zijn ze ook rauw en pijnlijk. Vooral wanneer diep gewortelde overtuigingen ontworteld moeten worden. Een 300 jaar oude eik zaag je immers ook niet om met een stanleymesje… Oftewel: soms moeten dammen doorbroken worden om the point of no return te bereiken.

Gisteren tijdens mijn eerste 1 daags retreat kreeg een van de prachtige dames een wijze les op een heel pijnlijke manier gepresenteerd. En ondanks dat ik weet dat dit moment haar verder gaat helpen op haar pad, doet de manier waarop het gebeurde me pijn.

Ik breek dan ook mijn hoofd over hoe de les wat minder pijnlijk had kunnen worden geleerd. En wat ik daarin had kunnen betekenen. Maar inmiddels weet ik dat het zo niet werkt. Het komt zoals het komt. En dat volledig aanvaarden, is het beste wat we kunnen doen.

In mijn sessies of retraites weet ik nooit van tevoren wat zich gaat voordoen. Toen ik net begon als coach, bereidde ik me voor door van tevoren de sessie al uit te werken. Te bedenken welke stappen we zouden zetten en welke tools ik daarvoor zou gebruiken.

Maar ik merkte al snel dat dat er juist voor zorgde dat het niet ging stromen. Ik hield te veel vast aan wat er moest gebeuren… Langzaamaan durfde ik los te laten, om te merken dat dat juist ruimte maakte voor the magic to happen. Soms zacht en sprankelend, een andere keer confronterend en pijnlijk.

Om de wonderen te laten gebeuren moeten we loslaten. Loslaten de manier waarop we denken – of hopen – dat het gaat gebeuren. En accepteren dat jouw les komt wanneer die komt, op de manier waarop die komt. Want alleen dan maken we ruimte voor de magie, de nieuwe wending, een nieuw besef, transformatie.

Het goede nieuws is dat je op de pijnlijkste momenten erop mag vertrouwen dat de mooiste transities hun weg aan het vinden zijn in je lichaam. Dus omarm de regen en eventuele ferme blikseminslagen; de zon gaat altijd weer ergens schijnen. Met misschien wel een prachtige regenboog aan het einde van de horizon. Helemaal speciaal alleen voor jou.

Ik zit in een coachingstraject dat mijn leven behoorlijk op zijn kop zet. Geregeld schommel ik heen en weer tussen de opgewonden verwachting van wat het leven voor me in petto heeft en de spanning van het loslaten van dat wat ik heb. Maar ik weet dat dit proces me hoe dan ook richting een nog mooier leven leidt. En dat maakt álles de moeite waard.

Veranderen is spannend, maar noodzakelijk. Het maakt het verschil tussen leven en overleven, gelukkig zijn of niet. Ons lijf laat ons weten wanneer ons huidige leven ons niet meer past en het tijd wordt voor wat anders. Het begint vaak bij een unheimisch gevoel: “Is dit het nou? Ben ik wel echt gelukkig?” We vragen ons af of er niet méér is, maar laten het vaak weer rusten. Geen tijd, geen geld, waar moet ik dat geluk dan zoeken, en vooral: hoe spannend is het om een nieuwe weg in te slaan? Dus we modderen lekker nog even door… Het gaat toch prima zo?

Maar het onrustige gevoel blijft aanhouden, begint te knagen. En elke keer als het gevoel van niet gelukkig zijn de kop opsteekt, sussen we het. Met mooie dingen kopen, leuke dingen doen, lekkere dingen eten, een wijntje (of twee), sporten, seks, lekker Netflixen of een andere vorm van afleiding. Herkenbaar?

Maar wat als ik je vertel dat verandering het enige is wat je verder brengt in je leven? Wat als ik je vertel dat je alleen door open te staan voor iets nieuws kunt groeien, je leven mooier kunt maken, meer voldoening gevend? En dus jezelf gelukkiger kunt voelen? Het is een open deur: als je nu niet (compleet) gelukkig bent en dat wil je wel, dan moet er iets veranderen. Waar of niet? If you change nothing, nothing changes.

Het probleem is dat we vaak denken dat alles anders moet. Direct en 180 graden. En dat is super beangstigend. Het houdt ons tegen om te onderzoeken waar we staan en wat er anders mag. Want verandering hoeft niet zo rigoureus te zijn. Verandering mag in hele kleine stapjes. Heel subtiel. Heel zachtjes en ontspannen. Haast ongemerkt soms. En dat je dan over 6 maanden je verrast realiseert: “Wauw, moet je zien waar ik nu sta!”

Hoe voelt het dan? Een heel stuk beter te behappen, toch?

Je leven veranderen is spannend, maar wat het je oplevert is GOUD. Altijd. Gun jij jezelf meer geluk, liefde, innerlijke rust, spiritualiteit of wat dan ook, maar vind je het spannend om te veranderen? Hou dan dit in gedachten: You don’t have to take the whole staircase, just take the first step ahead. Kun je wel een steuntje in de rug gebruiken? Laat het me even weten, dan kijk ik wat ik voor je kan doen.