Berichten

Ssssttttt….

De eerste keer dat ik met een van mijn lievelingscliënten het bos in ging (het zijn allemaal schatten, hoor), stapte hij stevig door. Hij praatte en praatte en elke keer als ik even niets vroeg of zei, vond hij wel weer een nieuw onderwerp om het over te hebben. Toen we bij een bankje aankwamen vroeg ik hem om gewoon in stilte even te zitten…

Ik voelde het ongemak. Zíjn ongemak. Het onrustige schuiven op de bank. De behoefte om iets te zeggen, de stilte te verbreken. Tot dat zo maar ineens wegzakte. En hij zich overgaf aan wat er was. De stilte, de natuur om ons heen; de bomen, de vogels, de wind, de wolken aan de blauwe lucht… De rust van die natuur, die de rust in ons zachtjes aanraakte. En hij zich erin kon laten zakken, in die rust, in die stilte…

Ik voelde hem ontspannen. Ik voelde zijn razende hoofd tot stilstand komen. Ik voelde hoe de stilte van buiten de stilte in hem raakte en hem overnam. En het was goed.

Toen we verder liepen, waren onze passen trager. Kleiner ook. We praatten minder en voelden meer. En bij het afscheid vertelde hij me hoe het gevoel van ongemak plaats had gemaakt voor een gevoel van: ik wil hier meer van. En hij kreeg er meer van.

Aan het einde van zijn traject met mij, voelde hij niet alleen zijn behoeften beter, hij mocht er ook aan toegeven van zichzelf. Hij nam pauzes wanneer zijn lichaam aangaf daar behoefte aan te hebben. Hij koos ervoor minder tijd op zijn gsm door te brengen. Hij voelde een beter contact met zichzelf en leerde zichzelf accepteren. Ja, zelfs van zichzelf houden.

En dat alles doordat hij de MOED had om de stilte er niet alleen te laten zijn, maar er ook diep in te duiken. Head first. Moed ja, want het vraagt nogal wat om jezelf te durven ontdekken. Om te voelen waar het spaak loopt en welk aandeel je daar zelf in hebt.

Zou jij het durven? Zou jij die duik in het diepe durven nemen, de stilte in? Ongeacht wat er daar op je afkomt? En wil je gelijk all the way? Dan heb ik wat leuks voor je! Het laatste weekend van oktober duiken we met een klein groepje die hards twee dagen lang de stilte in. We gaan het avontuur aan en luisteren wat de stilte, de natuur en ons lichaam ons te vertellen heeft. En we komen vast en zeker terug met een leeg hoofd, een ontspannen lijf en een blije ziel.

Durf jij het aan? Je bent meer dan welkom! En vind je het spannend? No worries, I’ll be by your side.

Zit je wel eens stil? Stil stil?

Gisteren vertelde een vriendin me dat ze veel onrust in haar lijf voelde. Wist ik misschien waar dat vandaan kwam? Het is een bezig bijtje, die vriendin van me. Met veel interesses, energie en wensen. En dus was mijn tegenvraag: “Zit je wel eens stil? Stil stil? Als in dat je even echt helemaal niets doet?” Jawel, antwoordde ze, alleen heb ik dan meestal wel mijn gsm in mijn handen… Lees meer

Niemandsland

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik ben niet zo goed met hitte. Warme dagen zijn nog te doen, dan kan ik genieten van de zon tijdens een wandeling of met een boek voor mijn neus. Maar op hete dagen is het puur overleven. Meer doen dan stilletjes in schaduw de uren wegtellen lukt me simpelweg niet. Lees meer

Hoe hard ren jij door het leven?

Met ferme pas loopt ze naast me door het natte bos. Ze praat honderduit. Al jaren werkt ze aan zichzelf en haar verleden. En ze weet intussen haarfijn hoe het allemaal in elkaar steekt. Maar nu wil ze graag richting haar gevoel. Want die kern, die rust diep van binnen, die ervaart ze niet. En dat is waar ze zo naar op zoek is; vertrouwen vanuit haar centrum. Weten – nee, vóelen dat alles oké is. Wat er op dat moment ook speelt. Lees meer