Berichten

“Daarna kon ik weer lachen…”

Ze is jong, nog geen dertig schat ik. En zit boordevol liefdesverdriet. Ze liep al eens met mij het bos in, waar ze een hele mooie boodschap van haar oma ontving. Ze heeft er veel aan gehad, mailt ze me. Maar het verdriet zit er nog.

Ook deze avond, nu ze zich heeft opgegeven voor de groepshealing op afstand. Al een kwartier voor de start komen de tranen. En tijdens de healing wordt ze overvallen door nog een huilbui. Het voelt zwaar, zwart en intens verdrietig, mailt ze me de volgende dag. “Ik kon niet rustig blijven liggen. Na 20 minuten ben ik opgestaan en op de fiets wat boodschappen gaan doen. Daarna ging het wel weer en kon ik wel weer lachen.” Ik snap haar vluchtreactie op haar verdriet. Verdriet is iets wat niet fijn is om te ervaren. Zeker bij het verlies van een grote liefde kan het je venijnig wegvreten van binnen.

Maar verdriet heeft een functie. De pijn ervan ook. Het laat ons niet alleen weten dat we iemand hebben verloren wie we intens liefhadden – of nog steeds hebben, het laat ons ook zien dat er iets in ons is wat geheeld mag worden. Een open wond, die tijd en liefde nodig heeft om te genezen. Omdat het anders blijft etteren in ons binnenste.

De tijd die het kost om te helen, hangt voor een deel samen met de liefde en aandacht die wij het kunnen (lees: durven) geven. Stoppen we het steeds weg in een laatje, dan duurt het langer voor het genezen is. Nemen we het op schoot, of beter nog in onze armen, dan zul je zien dat het zich sneller beter gaat voelen. Je kunt het vergelijken met een klein kind dat verdriet heeft: als je het negeert of zegt dat het moet ophouden met zijn gejengel, dan blijft het kind triest. Neem je het in je armen, wieg je het wat en geef je het knuffels en kusjes, dan zal het gesnotter snel minder worden.

Tranen zien we vaak als vervelend: je krijgt er dikke ogen van, vlekken in je gezicht, je make-up loopt uit en als ze eenmaal stromen houdt het vaak niet zo maar op. Maar je kunt ze ook zien als redding: tranen zorgen ervoor dat er beweging is, dat emoties kunnen gaan stromen. Daardoor kan het verdriet vervormen; het wordt vaak zachter of kleiner dan dat wat het was voor de huilbui. Tranen helen. Letterlijk. En zijn in die zin dus eigenlijk een groot geschenk.

Stop jij je verdriet in een laatje of neem je het op schoot? Het is aan jou. En alles is goed. Wil jij je verdriet in de ogen kijken, maar vind je het spannend om dat alleen te doen? Ik begeleid je graag. In het bos of op de behandeltafel; op jouw pad naar je geluk.

Dag 19: Laat de liefde stromen

Eerste Paasdag. Een dag die je misschien wel samen met dierbaren door had willen brengen. Familieleden. Of vrienden. En hoewel fysiek samenzijn nu even niet mogelijk is, kun je wel degelijk contact maken. Gewoon door het te visualiseren! Dat doe je als volgt. Lees meer

Dag 18: Zie de ander met je hart

We zitten nu een kleine vier weken thuis. Misschien lopen de spanningen onderling wel eens op. Kun je je partner of kinderen af en toe wel achter het behang plakken? Neem dan even de tijd voor de volgende oefening. Dan kun je heerlijk liefdevol samen de Paasdagen in. Lees meer

Hoe dik is de muur om jouw hart?

Heel veel mensen vinden het eng om zichzelf open te stellen. Omdat ze bang zijn dat als ze zichzelf in kwetsbaarheid laten zien aan anderen, die ander hen kan kwetsen. Want ja, als je hart open staat, dan doet één prikje er middenin veel zeer. Lees meer