Berichten

“Daarna kon ik weer lachen…”

Ze is jong, nog geen dertig schat ik. En zit boordevol liefdesverdriet. Ze liep al eens met mij het bos in, waar ze een hele mooie boodschap van haar oma ontving. Ze heeft er veel aan gehad, mailt ze me. Maar het verdriet zit er nog.

Ook deze avond, nu ze zich heeft opgegeven voor de groepshealing op afstand. Al een kwartier voor de start komen de tranen. En tijdens de healing wordt ze overvallen door nog een huilbui. Het voelt zwaar, zwart en intens verdrietig, mailt ze me de volgende dag. “Ik kon niet rustig blijven liggen. Na 20 minuten ben ik opgestaan en op de fiets wat boodschappen gaan doen. Daarna ging het wel weer en kon ik wel weer lachen.” Ik snap haar vluchtreactie op haar verdriet. Verdriet is iets wat niet fijn is om te ervaren. Zeker bij het verlies van een grote liefde kan het je venijnig wegvreten van binnen.

Maar verdriet heeft een functie. De pijn ervan ook. Het laat ons niet alleen weten dat we iemand hebben verloren wie we intens liefhadden – of nog steeds hebben, het laat ons ook zien dat er iets in ons is wat geheeld mag worden. Een open wond, die tijd en liefde nodig heeft om te genezen. Omdat het anders blijft etteren in ons binnenste.

De tijd die het kost om te helen, hangt voor een deel samen met de liefde en aandacht die wij het kunnen (lees: durven) geven. Stoppen we het steeds weg in een laatje, dan duurt het langer voor het genezen is. Nemen we het op schoot, of beter nog in onze armen, dan zul je zien dat het zich sneller beter gaat voelen. Je kunt het vergelijken met een klein kind dat verdriet heeft: als je het negeert of zegt dat het moet ophouden met zijn gejengel, dan blijft het kind triest. Neem je het in je armen, wieg je het wat en geef je het knuffels en kusjes, dan zal het gesnotter snel minder worden.

Tranen zien we vaak als vervelend: je krijgt er dikke ogen van, vlekken in je gezicht, je make-up loopt uit en als ze eenmaal stromen houdt het vaak niet zo maar op. Maar je kunt ze ook zien als redding: tranen zorgen ervoor dat er beweging is, dat emoties kunnen gaan stromen. Daardoor kan het verdriet vervormen; het wordt vaak zachter of kleiner dan dat wat het was voor de huilbui. Tranen helen. Letterlijk. En zijn in die zin dus eigenlijk een groot geschenk.

Stop jij je verdriet in een laatje of neem je het op schoot? Het is aan jou. En alles is goed. Wil jij je verdriet in de ogen kijken, maar vind je het spannend om dat alleen te doen? Ik begeleid je graag. In het bos of op de behandeltafel; op jouw pad naar je geluk.

Dag 29: Zoek de stilte op

Heb je al gemerkt hoe stil het is nu de ruis om ons heen is weggevallen? Misschien overvalt deze stilte je. Weet je er niet goed raad mee. Dat is heel normaal. Stilte onthult namelijk wat je lang hebt proberen toe te dekken. Verdriet, angst, woede, twijfels, onzekerheden… Wat dan ook. Alles kan ruimte krijgen op het moment dat het stil wordt. Om ons heen; in ons. Lees meer

Blijven hollen om niet te voelen

Een oud-collega van me is een enorme wervelwind met een berg energie waar je ú tegen zegt. Waar je mij al voor schijndood achter kunt laten, is zij nog maar net uit de startblokken. Gisteren appte ze me haar plannen voor de komende maanden. Naast de feestelijkheden van de decembermaand en alles wat daarbij komt kijken, is ze druk met de verhuizing van haar gezin begin volgende jaar. Daarnaast heeft ze ook nog het verlies van haar schoonvader te verwerken, die ze drie weken terug heeft verloren. En oh ja, komende maand zijn haar ouders 45 jaar getrouwd en in januari wordt mams 70. Dat vraagt ook nog wel het één en ander aan voorbereiding. Lees meer

Laat je emoties stromen