Berichten

verjaardag

Vannacht zijn man en ik teruggekomen van vijf dagen Lissabon, zijn cadeau voor mijn verjaardag. De wensen van mijn omgeving waren unaniem: “Geniet van je verjaardag in deze levendige, bruisende stad!” En: “Dat wordt vast een geweldige verjaardag; aan de stad zal het niet liggen!”

Het gekke is, dat ik juist de dag van mijn verjaardag moeite had met genieten. De twee dagen ervoor waren we buiten de stad in de heerlijke natuur geweest. Zonder verwachtingen. Rustig aan, op de bonnefooi – zoals ze dat dan zo mooi noemen. En ik genoot. Met volle teugen. Van de zon, de blauwe lucht. Van de golven van de oceaan, die hoog opsprongen tegen de rotsen van de kust. Van het groen, de bomen, de verrassend mooie botanische tuin in het drukke toeristische stadje Sintra.

De derde dag, mijn verjaardag, zouden we gaan genieten van de stad Lissabon. Ik had al wat voorwerk gedaan en wist precies welke winkeltjes ik wilde bezoeken en waar we een taartje zouden eten om mijn verjaardag te vieren. Ook wilde ik met de befaamde tramlijn 28 de stad doorkruisen.

Zo gezegd, zo gedaan. Maar het plezier bleef weg. De tram was wel erg vol, de stad viel een beetje tegen, de befaamde koffietent was wel erg prijzig en niet zo gezellig als op de foto’s in de reisgids, en de stad was wel erg druk voor zo maar een week in januari. Ik viel een beetje stil en voelde de teleurstelling. Tot mijn man me zei: “Dat heb jij altijd met je verjaardag, net als met kerst. Jouw verwachtingen zijn dan zo hoog gespannen, dat ze bijna niet waargemaakt kunnen worden.”

Hij heeft gelijk. Bijzondere dagen kunnen mij niet bijzonder genoeg zijn. Op mijn verjaardag wil ik me speciaal voelen en feestelijk. Met Moederdag hoop ik nog steeds op een ontbijtje op bed, liefdevolle kindersnoetjes en een man die me vertelt dat hij me de beste mama van de wereld vindt. Op vakantie wil ik een gezin zijn dat spelletjes speelt samen en lachend elkaar nat spettert in het zwembad. Tijdens de kerst wil ik bij het haardvuur zitten, liefdevolle blikken met mijn familieleden uitwisselen, terwijl de sneeuw in zachte vlokken de wereld bedekt onder een magisch witte deken.

Inmiddels 47 jaar ervaring toont aan dat deze verwachtingen wat aan de hoge kant zijn. (Zeker als je geen haard hebt, je mama bent van twee – niet altijd even attente – puberzoons en getrouwd bent met een nuchtere ex-militair.) Dus misschien wordt het tijd die verwachtingen eens te laten varen. Gewoon maar te zien wat de dag me brengt. Of het nou mijn verjaardag is, eerste Kerstdag, internationale Vrouwendag, Moederdag, Pasen, Oudjaarsavond, Kerstavond, Sinterklaasavond, of wat dan ook.

Wat als elke dag gewoon een dag mag zijn? Waarop je soms geniet en soms niet? Waarop je je soms omgeven en overspoeld voelt door liefde en je soms heel alleen? Waarop je je soms de koning te rijk voelt en andere dagen prut? Wat als ik elke verwachting gewoon los kon laten? En me zou laten verrassen door wat er op mijn pad komt, elke dag opnieuw?

Gisterennacht iets voor twaalven stapten we ons stille, donkere huis binnen. Plotseling sprongen de lichten van de woonkamer aan, schalde een Lang zal ze leven uit de speaker, en vlogen onze twee pubers me om mijn nek, al zingend en knuffelend. Het huis pico bello opgeruimd en versierd. Een bos bloemen, lieve kaart en cadeautje op de eettafel waar ik nu deze blog typ. Volkomen onverwacht. En hemels.

De mooiste momenten plan je niet. De mooiste momenten overkomen je. Het is de kunst ze te pakken en ervan te genieten op het moment dat ze voorbij komen. Ik ga het proberen. En jij?

wit bloemetje

Ze zit op haar scootmobiel bij het vriesvak waar de mini-Magnums worden aangeprezen. 2 dozen voor 6 euro. Ik zie haar verlangende blik als ze zich aan de vrieskist probeert op te hijsen. Ik vraag of ik haar kan helpen. “Da’s heel lief hoor, maar ik probeer het zelf, zo lang ik dat nog kan”, zegt ze me glimlachend.
“En dat zal niet zo lang meer zijn”, voegt ze eraan toe, ondertussen kreunend naar het pak reikend wat ze heeft uitgekozen. “Want ik heb net van de dokter te horen gekregen dat de kanker door mijn hele lijf is uitgezaaid.” Haar hand reikt van haar keel tot onder aan haar buik. “Overal zit het. Ze kunnen niets meer doen. Dat is wel zuur, hoor. Ik besef het haast nog niet.”

Dat lijkt me een understatement. Als je net hebt gehoord dat je leven binnen niet al te lange tijd ophoudt , is dat wel wat meer dan ‘zuur’. Ik kijk naar deze dame, terwijl ze vertelt over haar kinderen en kleindochters. Hoe ze hen graag verwent, “want dat mag een oma”. En ook over haar vrijwilligerswerk voor twee verschillende stichtingen.
Over hoe ze een oudere dame van 96 jaar gezelschap heeft gehouden de afgelopen kerst, omdat haar kinderen en kleinkinderen het stuk voor stuk lieten afweten. Hoe ze dan ook maar wat lekker voor haar had klaargemaakt, omdat de dame anders ‘iets in de magnetron had gegooid’. “Met kerstmis, dat is toch te erg voor woorden? Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen!”

Het is duidelijk; deze dame staat stevig in het leven en is ook niet van plan haar leven zo maar uit handen te geven. Maar ze is ook realistisch. Met haar tweede pak magnums in haar handen zegt ze: “Ik denk dat ik nog maar moet gaan genieten van de kleine dingetjes zo lang het nog kan. Deze ga ik dit weekend samen met mijn kleindochters opeten.”
Ik wens haar alle goeds. En dat ze nog maar veel genietmomenten mag beleven.

Als ik wegloop hoor ik haar zichzelf nog excuseren. “Sorry hoor, ik weet ook niet waarom ik dit allemaal aan u vertel. U zult ook wel denken…” Maar ik denk alleen maar dat ik blij ben dat ze mij haar kwetsbare verhaal toevertrouwde en ik er voor haar kon zijn. Zo maar op deze vrijdagochtend in de Jumbo.

En zo is het ook met mijn cliënten. Ik ben meer dan vereerd dat ze mij hun diepste innerlijke angsten en twijfels toevertrouwen, zodat ze niet meer alleen hoeven te zoeken naar de antwoorden op hun vragen. En ik ben dankbaar dat ik hen mag helpen, op dit stukje van hun weg. Zodat ze weer volop kunnen gaan genieten van alle mooie kleine dingen die het leven te bieden heeft. Want die zijn er, ook al zie je ze soms even niet zo goed…

Of zoals Peter Heerschop vanochtend op Radio 538 zijn column afrondde: “Zowel geluk en hoop zitten in kleine dingen. En gelukkig zijn er daar nog altijd een hele hoop van.” Ik vind hem prachtig, deze zin. En wens je een heleboel. Van beide. Fijne dag.