Persoonlijke ontwikkeling is vaak geen weg van rozenblaadjes, zachte romantische muziek en regenbogen. Ja natuurlijk; we willen leren, groeien en doen wat ervoor nodig is om ons fijner te voelen. Maar wel het liefst op een ontspannen manier, als het even kan.

En ja hoor, transformaties kunnen heus wel liefdevol en zacht zijn. Absoluut! Maar soms zijn ze ook rauw en pijnlijk. Vooral wanneer diep gewortelde overtuigingen ontworteld moeten worden. Een 300 jaar oude eik zaag je immers ook niet om met een stanleymesje… Oftewel: soms moeten dammen doorbroken worden om the point of no return te bereiken.

Gisteren tijdens mijn eerste 1 daags retreat kreeg een van de prachtige dames een wijze les op een heel pijnlijke manier gepresenteerd. En ondanks dat ik weet dat dit moment haar verder gaat helpen op haar pad, doet de manier waarop het gebeurde me pijn.

Ik breek dan ook mijn hoofd over hoe de les wat minder pijnlijk had kunnen worden geleerd. En wat ik daarin had kunnen betekenen. Maar inmiddels weet ik dat het zo niet werkt. Het komt zoals het komt. En dat volledig aanvaarden, is het beste wat we kunnen doen.

In mijn sessies of retraites weet ik nooit van tevoren wat zich gaat voordoen. Toen ik net begon als coach, bereidde ik me voor door van tevoren de sessie al uit te werken. Te bedenken welke stappen we zouden zetten en welke tools ik daarvoor zou gebruiken.

Maar ik merkte al snel dat dat er juist voor zorgde dat het niet ging stromen. Ik hield te veel vast aan wat er moest gebeuren… Langzaamaan durfde ik los te laten, om te merken dat dat juist ruimte maakte voor the magic to happen. Soms zacht en sprankelend, een andere keer confronterend en pijnlijk.

Om de wonderen te laten gebeuren moeten we loslaten. Loslaten de manier waarop we denken – of hopen – dat het gaat gebeuren. En accepteren dat jouw les komt wanneer die komt, op de manier waarop die komt. Want alleen dan maken we ruimte voor de magie, de nieuwe wending, een nieuw besef, transformatie.

Het goede nieuws is dat je op de pijnlijkste momenten erop mag vertrouwen dat de mooiste transities hun weg aan het vinden zijn in je lichaam. Dus omarm de regen en eventuele ferme blikseminslagen; de zon gaat altijd weer ergens schijnen. Met misschien wel een prachtige regenboog aan het einde van de horizon. Helemaal speciaal alleen voor jou.

We durven ons vaak niet volledig te laten zien aan anderen, omdat we bang zijn dat zij iets van ons zien waar wij ons voor schamen… Iets wat misschien minder mooi is aan ons. Onze schaduwkanten, onze ‘flaws‘ (in het Engels klinkt het toch altijd net wat vriendelijker…).

Mijn cliënte van vandaag heeft veel last van één van die zoals zij het noemt ‘lelijke’ kanten. Ze vertrouwt me toe dat ze wel eens jaloers kan zijn. Vooral op vrouwen die zelfverzekerd zijn en onverstoord hun pad gaan. Ze schaamt zich er een beetje voor: “Dit zeg ik echt tegen niemand.” Ze beseft heus wel dat iedereen zijn mindere kanten heeft, maar toch kan ze die van haar maar moeilijk accepteren…

We verkennen haar jaloezie. En we komen er samen achter dat je een schaduwkant ook heel anders kunt bekijken. De vrouwen op wie ze jaloers is, hebben altijd iets wat zij zelf niet heeft. En wat ze wél heeeeeel graag wil. De vrouwen raken dus een diep verlangen in haar.

Dus wat als ze het op die manier bekijkt? Wat als ze bij het voelen van jaloezie zichzelf de vraag stelt: wat heeft deze vrouw wat ik graag hebben wil? Oftewel; wat kan ik van deze vrouw leren?

En hoepla, de situatie voelt ineens een stuk lichter. Want de vrouw die ze eerst benijdde, wordt hierdoor een bron van inspiratie. Iemand die je kan helpen je diepste verlangens waar te maken, van wie je kunt leren.

Er trekt een glimlach over het gezicht van mijn cliënte. “Dat voelt veel fijner”, zegt ze blij. Ze neemt zich direct voor om de vrouw met wie ze nu een issue heeft wat vaker op te gaan zoeken, in plaats van te mijden. Want ze wil wel eens weten hoe zij zo sterk is geworden…

Dus. Voel jij jaloezie bij iemand? Vraag je dan eens af wat deze persoon heeft, doet, of is wat jij ook graag zou willen. En observeer: hoe doet ze dat toch? Met nieuwsgierige, bewonderende blik. Heck, misschien durf je het haar wel te vragen? “Wat straal jij toch altijd enorm; wat is je geheim?” “Hoe heb je jouw bedrijf zo snel opgebouwd? Dat vind ik echt geweldig inspirerend!” “Wat ben jij toch altijd geduldig met je kinderen… Hoe doe je dat in vredesnaam?” Voel je hoe zo de sfeer daarmee in een vingerknip omslaat?

Ga voor goud, ga voor de winst: je beste en mooiste zelf. Met heerlijke en oprechte contacten. Laat je me weten hoe dat je afgaat?

 

NB: de cliënte heeft toestemming gegeven om dit bericht te plaatsen.

Niet al te lang geleden werkte ik nog in loondienst. Maar ik zag alles wat er niet goed ging in de organisatie waarin ik werkte. En ik praatte daarover met mijn collega’s en met mijn man. Achteraf gezien meer dan goed voor me was. Mijn focus kwam te liggen op alles wat ‘fout’ ging in mijn ogen. En daarmee vervuilde ik mijn blik op en mening over de organisatie waarvoor ik werkte. Daar werd ik niet blij van. Verre van.

We zijn inmiddels een aantal jaren verder. En ik heb geleerd dat het in het dagelijkse leven belangrijk is om je te richten op dingen die je energie geven. Door bewust te zien wat er goed gaat en waar je dankbaar voor kunt zijn. Door elke keer opnieuw te kiezen voor dingen die je energie geven en je blij maken. Door dingen te doen die je leuk vindt. En de dingen die je sip maken zo veel als mogelijk aan je voorbij te laten gaan.

Ja, er gaan heel veel dingen niet goed in de wereld, op je werk en in de sociale kring waarin je je dagelijks begeeft. En als je je blik daarop richt en dat steeds opnieuw je aandacht geeft, wordt het groter en groter. Het negatieve kan je dan dusdanig opslokken dat je de positieve dingen niet meer ziet.

Het goede nieuws is: jij kunt kiezen! Jij bent degene die bepaalt waar jouw aandacht naartoe gaat. Ook al staat de wereld in brand of je huwelijk op springen: jij kunt kiezen om jouw aandacht te sturen naar de dingen die wél goed gaan. Hoe klein ook.

Dus doe jezelf een plezier en maak de juiste keuzes voor jou. Word je sip van het geweld op het nieuws? Kijk het dan niet. Kun je niet tegen het geschreeuw van de buren? Luister er dan niet naar: zet wat muziek op of maak een wandelingetje. Word je gek van je baas? Probeer dan voor de gein ook eens te kijken naar de mens achter deze persoon en wat voor mooie kanten hij/zij heeft. (Ja, die zijn er echt!)

Kortom: voed jezelf met schoonheid, positiviteit en liefde. Start er vandaag mee en je zult zien dat je mood nog voor het einde van de maand een heel stuk fijner is geworden. Probeer het gewoon maar eens uit. Ik beloof je dat je niet teleurgesteld zult zijn.

Vind je het echt heel moeilijk om het positieve te zien op dit moment? Boek dan gratis en vrijblijvend een Verhelderingssessie met me in. Ik beloof je dat je je na die 30 minuten een stuk beter voelt.

Vanmiddag had ik een mooie Verhelderingssessie met een jonge moeder. Ze heeft het laatste jaar veel op haar bordje gekregen en is iemand die niet bij de pakken neerzit. Dus was haar vraag: “Wat kan ik doen om hier zo snel mogelijk weer uit te geraken? Welke stappen moet ik zetten?”

We zijn vaak geneigd om in de actiestand te schieten wanneer ons iets overkomt wat niet fijn voelt. Zeker als we al een berg persoonlijke ontwikkeling achter onze kiezen hebben. Laat ons de lessen van deze gebeurtenis maar leren – liefst snel, zodat we weer door kunnen op ons pad. En daardoor beseffen we soms niet dat dit ons pad ís. Gewoon hier op dit moment dealen met wat er op onze weg komt.

Werken aan jezelf is niet altijd een werkwoord. Het hoeft niet altijd gepaard te gaan met sessies met een coach of psycholoog, een stapel zelfhulpboeken, een workshop van het een of ander en dagenlang mediteren en journallen over het thema. Het mag wel, maar het hoeft niet. Gewoon aanwezig zijn bij waar je bent, kan al meer dan voldoende zijn. Overleven. Je staande houden. De dag doorkomen. Dat ís het werk. En dat is soms al meer dan genoeg.

Dus give yourself a break. En je zult merken dat je na een paar maanden ineens zo maar een stukje verder bent dan nu. Zit je nu nog op de bodem van die put, ben je dan ineens aan het opkrabbelen. Of trek je je al op aan de rand. Het groeien gaat bijna vanzelf. Alleen door niet weg te lopen van wat je overkomt.

Krijg je veel voor je kiezen? Gun jezelf dan ook eens wat rust. Om te beseffen wat er gebeurt. Om bij te komen van de klap. Om het verdriet te laten zijn. Dat is al genoeg hard werken. En geef jezelf een schouderklopje. You are doing the best you can and you are surviving. Wat kun je nog meer van jezelf verwachten?

Wil je ondersteuning bij je pijn, angst, verwarring, gevoel van machteloosheid of uitzichtloosheid? Dan is dat je goed recht! En heel verstandig om uit te reiken. Maar leg jezelf niet allerlei moetjes en deadlines op wanneer het leven al zwaar genoeg weegt. We vragen toch al meer dan genoeg van onszelf, vind je niet?

Ik zit in een coachingstraject dat mijn leven behoorlijk op zijn kop zet. Geregeld schommel ik heen en weer tussen de opgewonden verwachting van wat het leven voor me in petto heeft en de spanning van het loslaten van dat wat ik heb. Maar ik weet dat dit proces me hoe dan ook richting een nog mooier leven leidt. En dat maakt álles de moeite waard.

Veranderen is spannend, maar noodzakelijk. Het maakt het verschil tussen leven en overleven, gelukkig zijn of niet. Ons lijf laat ons weten wanneer ons huidige leven ons niet meer past en het tijd wordt voor wat anders. Het begint vaak bij een unheimisch gevoel: “Is dit het nou? Ben ik wel echt gelukkig?” We vragen ons af of er niet méér is, maar laten het vaak weer rusten. Geen tijd, geen geld, waar moet ik dat geluk dan zoeken, en vooral: hoe spannend is het om een nieuwe weg in te slaan? Dus we modderen lekker nog even door… Het gaat toch prima zo?

Maar het onrustige gevoel blijft aanhouden, begint te knagen. En elke keer als het gevoel van niet gelukkig zijn de kop opsteekt, sussen we het. Met mooie dingen kopen, leuke dingen doen, lekkere dingen eten, een wijntje (of twee), sporten, seks, lekker Netflixen of een andere vorm van afleiding. Herkenbaar?

Maar wat als ik je vertel dat verandering het enige is wat je verder brengt in je leven? Wat als ik je vertel dat je alleen door open te staan voor iets nieuws kunt groeien, je leven mooier kunt maken, meer voldoening gevend? En dus jezelf gelukkiger kunt voelen? Het is een open deur: als je nu niet (compleet) gelukkig bent en dat wil je wel, dan moet er iets veranderen. Waar of niet? If you change nothing, nothing changes.

Het probleem is dat we vaak denken dat alles anders moet. Direct en 180 graden. En dat is super beangstigend. Het houdt ons tegen om te onderzoeken waar we staan en wat er anders mag. Want verandering hoeft niet zo rigoureus te zijn. Verandering mag in hele kleine stapjes. Heel subtiel. Heel zachtjes en ontspannen. Haast ongemerkt soms. En dat je dan over 6 maanden je verrast realiseert: “Wauw, moet je zien waar ik nu sta!”

Hoe voelt het dan? Een heel stuk beter te behappen, toch?

Je leven veranderen is spannend, maar wat het je oplevert is GOUD. Altijd. Gun jij jezelf meer geluk, liefde, innerlijke rust, spiritualiteit of wat dan ook, maar vind je het spannend om te veranderen? Hou dan dit in gedachten: You don’t have to take the whole staircase, just take the first step ahead. Kun je wel een steuntje in de rug gebruiken? Laat het me even weten, dan kijk ik wat ik voor je kan doen.

De natuur

De natuur

“Oh nee, we gaan toch geen bomen knuffelen, hè?!”

Ik werk in het bos. Mét de natuur. En ja, werken met de natuur, dat betekent dat er interactie is. Want alleen kijken naar bloemen en bomen, dat kun je zelf ook wel.

Ik werk met de natuur, omdat zij ons veel kan laten zien. Zij spiegelt ons en reflecteert als het ware wat er speelt in ons.

Maar ze laat ons ook voelen. Als jij met je rug tegen een boom gaat zitten en je openstelt – met een open en nieuwsgierige blik kunt ervaren – dan voel je een bepaalde sensatie in je lijf. Die sensatie voelt anders bij een eik, bij een wilg, bij een berk of bij een beuk.

Wanneer je dieper wilt leren voelen in je lijf, dan kun je hiermee experimenten. Ga maar eens bij verschillende bomen staan en voel… En laat je vooral verrassen door wat er gebeurt in je lichaam.

Werken met de natuur en er contact mee maken, is in feite niets anders dan werken met je lijf, met jouw gevoel. Het helpt je contact maken met jóuw basis, jouw natuur. En dus dichter te komen bij wie jij werkelijk bent en wat jij werkelijk wilt.

Daarvoor hoef je geen bomenknuffelaar te worden. Maar het mág wel, natuurlijk. Want stiekem voelt het heerlijk, zo’n knuffel van een boom.

Leerprocessen

Ken je dat? Dat je al een tijdje voelt dat het anders mag. Dat het wringt in je leven, je relatie, je werk, of wat dan ook. En dat je heus wel snapt wat er anders moet. Anders kan. Maar dat het je op de een of andere manier maar niet lukt om de dingen die er werkelijk toe doen aan te pakken.

Je neemt je voor om beter voor jezelf te gaan zorgen en weet best wel hoe dat moet, maar gooit aan het einde van de dag toch maar weer snel een pizzaatje in de oven. Of je voelt dat het tijd is voor een andere baan, maar na een maand of zes zit je nog steeds op dezelfde plek, terwijl de irritaties inmiddels hoog oplopen. Dat soort dingen.

En misschien merk je dat je een beetje boos wordt als je beseft dat er na een half jaar nog niets is veranderd. Boos op de situatie, op anderen, maar vooral op jezelf. Want hoezo lukt het je niet om je shit voor elkaar te krijgen?

Zal ik je wat vertellen? Dit is hoe het gaat, hoe het hoort te gaan. Het leven is niet hup-hup-hup en we zijn er. Het leven is een opeenstapeling van vele leerprocessen. En leerprocessen duren over het algemeen wat langer dan drie dagen. Een vwo-diploma haal je immers ook niet binnen twee maanden, wel? Precies.

En zo verander je je leefstijl niet in drie weken. En heb je niet in een week besloten wat voor baan je dán wel wilt en er ook één gevonden. Good things take time.

Wees dus lief voor jezelf en supportive. Bedenk je wat je tegen een goede vriend(in) zou zeggen als zij in dezelfde situatie zou zitten als jij nu.
En behandel jezelf in het vervolg alsof je die dierbare vriendin bent. Met compassie en een liefdevolle aanmoediging. Wedden dat die leerprocessen van je dan ook ineens wat beter te behappen zijn?

You’re doing the best you can. And that’s enough.

De eerste keer dat ik met een van mijn lievelingscliënten het bos in ging (het zijn allemaal schatten, hoor), stapte hij stevig door. Hij praatte en praatte en elke keer als ik even niets vroeg of zei, vond hij wel weer een nieuw onderwerp om het over te hebben. Toen we bij een bankje aankwamen vroeg ik hem om gewoon in stilte even te zitten…

Ik voelde het ongemak. Zíjn ongemak. Het onrustige schuiven op de bank. De behoefte om iets te zeggen, de stilte te verbreken. Tot dat zo maar ineens wegzakte. En hij zich overgaf aan wat er was. De stilte, de natuur om ons heen; de bomen, de vogels, de wind, de wolken aan de blauwe lucht… De rust van die natuur, die de rust in ons zachtjes aanraakte. En hij zich erin kon laten zakken, in die rust, in die stilte…

Ik voelde hem ontspannen. Ik voelde zijn razende hoofd tot stilstand komen. Ik voelde hoe de stilte van buiten de stilte in hem raakte en hem overnam. En het was goed.

Toen we verder liepen, waren onze passen trager. Kleiner ook. We praatten minder en voelden meer. En bij het afscheid vertelde hij me hoe het gevoel van ongemak plaats had gemaakt voor een gevoel van: ik wil hier meer van. En hij kreeg er meer van.

Aan het einde van zijn traject met mij, voelde hij niet alleen zijn behoeften beter, hij mocht er ook aan toegeven van zichzelf. Hij nam pauzes wanneer zijn lichaam aangaf daar behoefte aan te hebben. Hij koos ervoor minder tijd op zijn gsm door te brengen. Hij voelde een beter contact met zichzelf en leerde zichzelf accepteren. Ja, zelfs van zichzelf houden.

En dat alles doordat hij de MOED had om de stilte er niet alleen te laten zijn, maar er ook diep in te duiken. Head first. Moed ja, want het vraagt nogal wat om jezelf te durven ontdekken. Om te voelen waar het spaak loopt en welk aandeel je daar zelf in hebt.

Zou jij die duik in het diepe willen nemen, maar vind je het spannend? Laat het me weten, dan duiken we samen.