Wil je geluk ervaren? Start dan eens met lief zijn voor jezelf. Minder streng zijn voor jezelf. Jezelf bekijken met zachte, liefdevolle ogen. Jezelf af en toe een complimentje geven. Geloof me; je voelt je direct stukken beter!

wit bloemetje

Ze zit op haar scootmobiel bij het vriesvak waar de mini-Magnums worden aangeprezen. 2 dozen voor 6 euro. Ik zie haar verlangende blik als ze zich aan de vrieskist probeert op te hijsen. Ik vraag of ik haar kan helpen. “Da’s heel lief hoor, maar ik probeer het zelf, zo lang ik dat nog kan”, zegt ze me glimlachend.
“En dat zal niet zo lang meer zijn”, voegt ze eraan toe, ondertussen kreunend naar het pak reikend wat ze heeft uitgekozen. “Want ik heb net van de dokter te horen gekregen dat de kanker door mijn hele lijf is uitgezaaid.” Haar hand reikt van haar keel tot onder aan haar buik. “Overal zit het. Ze kunnen niets meer doen. Dat is wel zuur, hoor. Ik besef het haast nog niet.”

Dat lijkt me een understatement. Als je net hebt gehoord dat je leven binnen niet al te lange tijd ophoudt , is dat wel wat meer dan ‘zuur’. Ik kijk naar deze dame, terwijl ze vertelt over haar kinderen en kleindochters. Hoe ze hen graag verwent, “want dat mag een oma”. En ook over haar vrijwilligerswerk voor twee verschillende stichtingen.
Over hoe ze een oudere dame van 96 jaar gezelschap heeft gehouden de afgelopen kerst, omdat haar kinderen en kleinkinderen het stuk voor stuk lieten afweten. Hoe ze dan ook maar wat lekker voor haar had klaargemaakt, omdat de dame anders ‘iets in de magnetron had gegooid’. “Met kerstmis, dat is toch te erg voor woorden? Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen!”

Het is duidelijk; deze dame staat stevig in het leven en is ook niet van plan haar leven zo maar uit handen te geven. Maar ze is ook realistisch. Met haar tweede pak magnums in haar handen zegt ze: “Ik denk dat ik nog maar moet gaan genieten van de kleine dingetjes zo lang het nog kan. Deze ga ik dit weekend samen met mijn kleindochters opeten.”
Ik wens haar alle goeds. En dat ze nog maar veel genietmomenten mag beleven.

Als ik wegloop hoor ik haar zichzelf nog excuseren. “Sorry hoor, ik weet ook niet waarom ik dit allemaal aan u vertel. U zult ook wel denken…” Maar ik denk alleen maar dat ik blij ben dat ze mij haar kwetsbare verhaal toevertrouwde en ik er voor haar kon zijn. Zo maar op deze vrijdagochtend in de Jumbo.

En zo is het ook met mijn cliënten. Ik ben meer dan vereerd dat ze mij hun diepste innerlijke angsten en twijfels toevertrouwen, zodat ze niet meer alleen hoeven te zoeken naar de antwoorden op hun vragen. En ik ben dankbaar dat ik hen mag helpen, op dit stukje van hun weg. Zodat ze weer volop kunnen gaan genieten van alle mooie kleine dingen die het leven te bieden heeft. Want die zijn er, ook al zie je ze soms even niet zo goed…

Of zoals Peter Heerschop vanochtend op Radio 538 zijn column afrondde: “Zowel geluk en hoop zitten in kleine dingen. En gelukkig zijn er daar nog altijd een hele hoop van.” Ik vind hem prachtig, deze zin. En wens je een heleboel. Van beide. Fijne dag.

Opvallend veel cliënten hebben de laatste weken dezelfde drempel genomen: ze hebben een ongewoon gesprek aangeknoopt met iemand om wie ze geven. Sommigen van hen wensten al jaren een dieper gesprek te voeren met hun vader of moeder of een goede vriendin. Maar iets hield hen tegen.

Ze waren bang voor de reactie van de ander; wat zouden ze van hen vinden? Wat als ze het gesprek af zouden ketsen? Hen ineens in een ander daglicht zouden zien als ze zichzelf werkelijk lieten zien? In hun kwetsbaarheid? De vriendschap zouden verbreken? Of ze waren bang voor hun eigen reactie: “Misschien ga ik wel huilen.”

En dan vroeg ik: “Wat voel jij als een ander jou in vertrouwen neemt en zichzelf aan je bloot geeft?” Steevast was het antwoord positief: het voelt heel bijzonder als iemand je in vertrouwen neemt en: ik voel me verbonden met de ander.

Jezelf bloot durven geven aan een ander, maakt de weg vrij voor de ander om zich bloot te geven aan jou. En dat kan weer ruimte maken voor echte, oprecht verbinding. Andersom geldt ook dat als we onszelf niet werkelijk (durven) laten zien aan een ander, het gesprek altijd aan de oppervlakte blijft en werkelijke verbinding uitblijft…

Merk je dat het gesprek met een geliefde aan de oppervlakte blijft, terwijl je eigenlijk best de diepte in zou willen gaan? Haal dan diep adem en stel de vraag die je wilt stellen, of vertel wat je op je hart hebt. Je zult zien dat de ander het net zo fijn vindt om een echt gesprek met jou te voeren.

Zeg eens:

  • met wie zou jij een echt gesprek willen beginnen?
  • wat houdt je tegen?
  • en wat heb je nodig om die drempel toch te nemen?

Doe het maar gewoon. You won’t be disappointed. Of zoals een cliënte van me zei: “Ik vraag me nu af waarom ik het in vredesnaam zo lang heb uitgesteld…” Kun je een steuntje in de rug gebruiken? Laat het me weten, ik help je graag!

 

 

 

Ik vind mensen op hun allermooist als ze huilen. Als mensen in jouw nabijheid huilen, mag je namelijk een glimp van hun ware ik zien. En dat zie ik als een groot compliment. Omdat de ware ik normaal gesproken schuilgaat achter vele laagjes bescherming.

Laagjes die zijn opgebouwd op momenten waarop ons gezegd werd dat het zwak was om te huilen, wanneer papa of mama zeiden: “Die tranen zijn toch nergens voor nodig?”, of “Nu heb je wel genoeg gehuild, hup, flink zijn nu!”. Of de momenten waarop we voelden dat ons openlijke verdriet anderen ongemakkelijk maakte. Het zijn allemaal momenten die ons hebben geleerd dat huilen in het openbaar niet oké is.

Huilen doe ik zowat dagelijks. Om grote dingen, zoals het gemis van mijn twee jaar geleden overleden papa, als ik me machteloos voel, als ik geraakt wordt door lieve woorden van een vriendin, als ik het verdriet van een ander voel… Maar ook om hele kleine dingen: lieve filmpjes van puppy’s op Instagram, of om een heel mooi liedje, wat misschien weer herinneringen raakt.

Mijn tranen vloeien moeiteloos en ik doe ook geen enkele moeite meer om ze tegen te houden. Omdat ik voel dat het goed is om mijn lichaam te laten doen wat het wil. Omdat ik klaar ben met vechten. Tegen wat dan ook.

Cliënten verontschuldigen zich vaak voor hun tranen. “Sorry hoor”, zeggen ze dan, ondertussen hun ogen verwoed droog deppend. En dat is jammer. Je tranen tegenhouden is niet natuurlijk. Tranen willen stromen. Als tranen stromen, komt er wat in beweging. Oud zeer, weggeduwd waar we hopen dat het voor altijd verstopt blijft, komt vrij. En dat lucht op. Het maakt ruimte in je lijf. Ruimte voor iets nieuws…

Hoe is dat voor jou?
* Wat doet jou verdriet?
* En wat ontroert je?
* Wanneer houd jij je tranen in?
* En bij wie mogen ze stromen?

Dit zijn prachtige vragen om over te journallen: schrijf zonder pauze jouw antwoord op elke vraag. En laat je verrassen door de inzichten die het je brengt. Voel je dat er veel verdriet in je zit, maar lukt het jou niet om erbij te komen, laat staan het te laten stromen? Óf vind je dat heel spannend? Geef me dan even een seintje. Ik help je er graag bij.

Als werkende moeder en volwassen vrouw, hebben we veel verantwoordelijke taken op ons bordje. We moeten onze kinderen helpen op hun weg naar een volwassen en zelfstandige leven, we moeten goed presteren op ons werk, het huis en wij zelf moeten er pico bello uitzien, en onze relatie vraagt ook serieuze aandacht… Herkenbaar?

Misschien heb je het idee dat je je moet bewijzen en moet laten zien dat je een ‘stevige tante’ bent. Misschien is er vroeger op een moment tegen je gezegd dat je volwassen moest worden, dat de tijd van spelen voorbij was, dat het leven serious business is.

Maar laat ik je dit vertellen: het leven draait juist om het spel. Sterker nog: het leven is één groot spel, waarin wij allemaal onze rol mogen SPELEN. We mogen uitproberen wat ons past en wat niet. En meestal is hetgeen wat je past, af te meten aan wat je LEUK vind. Dus waar je PLEZIER aan beleeft. En laten we eerlijk zijn: aan serieusheid (is dat een woord?) valt weinig plezier te beleven.

Dus. Als je je leven voluit wilt leven én er ook nog eens van wilt genieten, geef jezelf dan de ruimte om dat al spelend te doen. Je zult zien dat het leven een stuk leuker wordt als je jezelf de vrijheid geeft om plezier te maken, te lachen om jezelf en je fouten, en te spelen met je kinderen en andere volwassenen om je heen. Bovendien zal je merken dat je een leuker mens bent als je jezelf toestemming geeft om het leven te leven met een knipoog.

Overigens doen zelfs ‘misstappen’ veel minder pijn als je er hartelijk om kunt lachen. Mijn mooiste herinnering aan mijn oma is het moment dat ze een hele harde scheet liet en er toen zelf zo hard om moest lachen dat zich zich staande moest houden aan de deurpost en de tranen van plezier over haar wangen biggelden. Niks serieus aan. En het doet niets af aan het beeld wat ik van haar heb als liefdevolle, maar stevige en consistente moeder van zes kinderen.

Ik nodig je uit om jouw speelsheid op te duikelen. Met de lente voor de deur, is er geen mooier moment. Dartelende lammetjes in de wei… De koeien die met gekke sprongen weer voor het eerst naar buiten gaan… De kinderen die buiten hun spel spelen met elkaar… Hun schaterlach… Kijk ernaar met je volle aandacht. En voel wat hun blijheid met jou doet. En besluit dan of het niet eens tijd wordt dat je zelf weer wat meer speelsheid in je leven gaat brengen…

Kun je hem niet vinden, je speelsheid? Geef me dan even een seintje: ik help je graag zoeken.

Leerprocessen

Ken je dat? Dat je al een tijdje voelt dat het anders mag. Dat het wringt in je leven, je relatie, je werk, of wat dan ook. En dat je heus wel snapt wat er anders moet. Anders kan. Maar dat het je op de een of andere manier maar niet lukt om de dingen die er werkelijk toe doen aan te pakken.

Je neemt je voor om beter voor jezelf te gaan zorgen en weet best wel hoe dat moet, maar gooit aan het einde van de dag toch maar weer snel een pizzaatje in de oven. Of je voelt dat het tijd is voor een andere baan, maar na een maand of zes zit je nog steeds op dezelfde plek, terwijl de irritaties inmiddels hoog oplopen. Dat soort dingen.

En misschien merk je dat je een beetje boos wordt als je beseft dat er na een half jaar nog niets is veranderd. Boos op de situatie, op anderen, maar vooral op jezelf. Want hoezo lukt het je niet om je shit voor elkaar te krijgen?

Zal ik je wat vertellen? Dit is hoe het gaat, hoe het hoort te gaan. Het leven is niet hup-hup-hup en we zijn er. Het leven is een opeenstapeling van vele leerprocessen. En leerprocessen duren over het algemeen wat langer dan drie dagen. Een vwo-diploma haal je immers ook niet binnen twee maanden, wel? Precies.

En zo verander je je leefstijl niet in drie weken. En heb je niet in een week besloten wat voor baan je dán wel wilt en er ook één gevonden. Good things take time.

Wees dus lief voor jezelf en supportive. Bedenk je wat je tegen een goede vriend(in) zou zeggen als zij in dezelfde situatie zou zitten als jij nu.
En behandel jezelf in het vervolg alsof je die dierbare vriendin bent. Met compassie en een liefdevolle aanmoediging. Wedden dat die leerprocessen van je dan ook ineens wat beter te behappen zijn?

You’re doing the best you can. And that’s enough.

De eerste keer dat ik met een van mijn lievelingscliënten het bos in ging (het zijn allemaal schatten, hoor), stapte hij stevig door. Hij praatte en praatte en elke keer als ik even niets vroeg of zei, vond hij wel weer een nieuw onderwerp om het over te hebben. Toen we bij een bankje aankwamen vroeg ik hem om gewoon in stilte even te zitten…

Ik voelde het ongemak. Zíjn ongemak. Het onrustige schuiven op de bank. De behoefte om iets te zeggen, de stilte te verbreken. Tot dat zo maar ineens wegzakte. En hij zich overgaf aan wat er was. De stilte, de natuur om ons heen; de bomen, de vogels, de wind, de wolken aan de blauwe lucht… De rust van die natuur, die de rust in ons zachtjes aanraakte. En hij zich erin kon laten zakken, in die rust, in die stilte…

Ik voelde hem ontspannen. Ik voelde zijn razende hoofd tot stilstand komen. Ik voelde hoe de stilte van buiten de stilte in hem raakte en hem overnam. En het was goed.

Toen we verder liepen, waren onze passen trager. Kleiner ook. We praatten minder en voelden meer. En bij het afscheid vertelde hij me hoe het gevoel van ongemak plaats had gemaakt voor een gevoel van: ik wil hier meer van. En hij kreeg er meer van.

Aan het einde van zijn traject met mij, voelde hij niet alleen zijn behoeften beter, hij mocht er ook aan toegeven van zichzelf. Hij nam pauzes wanneer zijn lichaam aangaf daar behoefte aan te hebben. Hij koos ervoor minder tijd op zijn gsm door te brengen. Hij voelde een beter contact met zichzelf en leerde zichzelf accepteren. Ja, zelfs van zichzelf houden.

En dat alles doordat hij de MOED had om de stilte er niet alleen te laten zijn, maar er ook diep in te duiken. Head first. Moed ja, want het vraagt nogal wat om jezelf te durven ontdekken. Om te voelen waar het spaak loopt en welk aandeel je daar zelf in hebt.

Zou jij die duik in het diepe willen nemen, maar vind je het spannend? Laat het me weten, dan duiken we samen.

Mindset

Herken je dat? Dat je wel voelt dat je tijd nodig hebt, maar jezelf altijd onderaan bungelt als het gaat om de verdeling van je tijd? Ik wel. En wat ik heb beseft, is dat zo lang ik blijf zoeken naar tijd voor mezelf, die er niet komt. Read that again: Zo lang jij blijft zoeken naar tijd, heb je het niet. Dat kwartje viel bij mij pas tijdens de afgelopen retraite. Terwijl het zo simpel is en een waarheid als een koe.

Op een festivalcamping zei een buurvrouw eens tegen mijn zoon: “Je moet je moeder zeggen dat ze niet meer moet zoeken naar haar sleutels. Ze moet ze vinden.” En ze had gelijk. Het is een mindset-, een manifestatiedingetje. Zo lang je blijft herhalen dat je iets niet hebt, héb je het ook niet. Als ik mijn dagen vul met gelukkig wórden, bén ik het niet. Want iets wat je zoekt, kun je niet hebben. Snap je hem? Als je zóekt naar de ware, héb je hem niet. Zo lang je zoekt naar overvloed, ervaar je die niet. Zo lang je zoekt naar liefde, voel je die niet. Zo lang je zoekt naar tijd, heb je die niet.

That’s how it works, folks. As simple as that.

Ik hoor je denken: ‘Maar als je je sleutels kwijt bent, dan heb je ze toch ook niet?’ Klopt. Maar zo lang je jezelf dat blijft vertellen, ga je ze niet krijgen ook. En dat is het punt. De ommekeer komt op het moment dat wij ons bewust worden van de verhalen die we onszelf vertellen. Want dan kunnen we ze gaan aanpassen. Je kunt dan bijvoorbeeld tegen jezelf zeggen: “Die ridder op het witte paard? Oh, die is al lang naar mij onderweg!” Of: “Ik ben dankbaar voor alle kleine geluksmomentjes in mijn leven.” Of: “Mijn sleutels duiken op precíes op het moment dat ik ze nodig heb.”

Dus ga eens na waar jij naar op zoek bent. Hoe zit het met jouw mindset? Welke verhalen vertel jij jezelf? En helpen die je je leven leuker en makkelijker te maken? Of werpen zij juist obstakels op, die je maar moeilijk kunt nemen? Is dat laatste het geval, maak er dan gewoon een ander verhaal van. Eentje dat klopt voor jou. En kijk hoe jouw leven – op zijn minst jouw mindset – zich begint te bewegen.

Baat het niet dan schaadt het niet, toch? Gewoon even doen dus. Niet voor mij, maar voor jezelf. 😉

Lukt het je niet om je verhalen aan te passen en je mindset te draaien? Geef me dan vooral een belletje. Dan zoek ik met je mee naar mooie, nieuwe, positieve verhalen die je weer verder helpen. In het bos, want daar liggen ze werkelijk voor het oprapen. Ik laat ze je graag zien.

Voor jezelf kiezen

We lopen door het bos, mijn twee cliënten en ik. And it has been a while. A long while… Normaal gaan we eens per maand samen het bos in, maar het is nu al maanden geleden. Was het begin van dit jaar? Of einde van het vorige jaar zelfs? We komen er niet uit.

‘Een gekke tijd’, daar doen we het in eerste instantie mee af. Corona, kinderen thuis, druk met werk – ook aan huis, maar daarom niet minder. Manlief óók druk. En ondertussen vragen het huishouden, de boodschappen en al die ballen die we normaal gesproken hooghouden ook nog steeds aandacht. Pff… “Ik kom maar niet aan mezelf toe”, verzuchten we naar elkaar.

Maar dat is gek. Ergens. Afgezien van de afspraken die ik voor mijn werk hebt gemaakt, bepaalt niemand anders dan ik waar ik mijn tijd aan besteed. Mijn man niet, mijn kinderen niet, het stof op de vensterbanken niet. Jaaaaa, ze vragen mijn aandacht. Roepen me soms. Met lange, harde uithalen. Absoluut. Maar dwingen kunnen ze me niet.

IK bepaal uiteindelijk of ik nu op de bank plof met een goed boek, een kopje koffie bij de buurvrouw ga drinken, een wandeling of fietstochtje maak, een spelletje met de kinderen doe, of de stofzuiger en de Cif tevoorschijn haal. IK en IK alleen. Eens?
Wat maakt het dan zo moeilijk soms om te kiezen voor dat bad, die fijne film, of die massage voor onszelf, in plaats van de boodschappen, het huishouden, de kinderen, onze ouders of wat dan ook?

Weet je wat ik denk? Ik denk dat we:
1. De ander vaak belangrijker vinden dan onszelf.
2. Zelf proberen in te vullen wat de ander wil.
3. Kiezen voor de oplossing waarvan we denken dat die de ander het minst pijn doet.

Herkenbaar? Mooi. Want dan is de oplossing eigenlijk heel eenvoudig:
1. Zet jezelf op die eerste plek.
2. VRAAG de ander wat zijn/haar behoeften zijn.
3. Kijk waarvoor jij WILT kiezen.

En let daarbij vooral op die WIL. Te vaak doen we dingen omdat we denken dat de ander dat van ons verwacht of dat fijn vindt. Dat we dan iets doen wat we niet zo prettig vinden en soms helemaal niet doen wat we zelf wensen, dat nemen we dan maar op de koop toe.

Als jij jezelf herkent hierin, VOEL dan eens wat dat met jou doet? VOEL eens hoe het is om steeds voor die ander klaar te staan, steeds de zorg voor de ander vóór die voor jezelf te laten gaan, steeds jezelf als sluitpost te behandelen? Als in: “Als ik nog wat tijd en energie en geld over heb, dan kan ik het misschien wel voor mezelf gebruiken?”

VOEL eens hoe je jezelf hierop laat leeglopen. VOEL eens hoe je jezelf hiermee in de kou laat staan. En als je dat moeilijk vindt: stel jezelf dan eens voor als een kind. Hoe zou die zich voelen als dit zijn plek is; altijd achteraan? Juist: in de steek gelaten. Niet de moeite waard. Moe, verdrietig, alleen…

Als jij het niet doet,
wie zorgt er dan voor jou?

Ik hoop ergens dat jij je niet herkent in deze tekst. Maar als het wel zo is, dan is het niet iets om je voor te schamen. Je staat niet alleen. Echt niet. En het goede nieuws is: je kunt het zelf veranderen! Nu direct! Door NU te bepalen dat jij ook de moeite waard bent. En door nu te kiezen voor jezelf.
Daar doe je niemand mee tekort. De liefste mama is een blije mama, de meest sexy vrouw een blije vrouw, de fijnste vriendin een blije vriendin, en de meest liefdevolle dochter een blije dochter (lees hier net zo makkelijk papa, man, vriend, zoon).

Dus. Dit gezegd hebbende. Wat is het eerste wat jij gaat doen? Helemaal voor jezelf? Omdat jij daar zin in of behoefte aan hebt? Waar ga jij jezelf blij mee maken? Kies maar; de wereld is van jou. Laat je het me weten?

Levensvreugde

Ik ben gaan wandelen in Zuid-Limburg. In mijn eentje. Drie hele dagen heb ik mezelf cadeau gedaan. Om even bij te komen, op te laden, te voelen waar ik sta en van daaruit te ervaren welke kant ik op mag bewegen. Heerlijk vind ik dat; even alle aandacht voor mezelf, zonder afleiding, zonder ruis, zonder anderen die wat van me verwachten. Ik heb het nodig. Zo nu en dan.

Van vele kanten kreeg ik reacties. Vrouwen die zich bewonderend uitlieten en aangaven dat zelf ook wel te willen. Maar ook reacties van mensen die zich afvroegen of dat wel kan, met een gezin om voor te zorgen? Die vraag hield me gisterenochtend bezig, terwijl ik op een bloedmooie plek in het bos zat, met een Mariabeeld tegenover me in een nis in de mergelwand. Ik staarde naar haar, terwijl de volgende boodschap me binnenviel:

“Lieve Kind,

Je hoeft je niet schuldig te voelen dat je iets voor jezelf doet. Dit is een prachtige manier om jezelf in je beste staat te brengen. Bezinning en selfcare staan bovenaan om inzetbaar en liefdevol naar anderen te kunnen blijven. Pas als jij goed zorgt voor jezelf, kun je er ook helemaal voor anderen zijn. Wees je daarvan bewust.

Jullie leven in een wereld waarin iedereen alsmaar doorrent en jullie staan amper stil om even op adem te komen. Terwijl dat stapje terug doen juist nodig is om weer vooruit te kunnen.

Voor iedereen ziet zo’n stapje terug er weer anders uit. Het is heel persoonlijk hoe eenieder ’tot zichzelf’ komt. De één sport, de ander vrijt, wandelt, speelt, leest, schrijft, schildert, puzzelt, mediteert, of maakt muziek.

Hoe dan ook: vind dát wat past bij jou en maak daar tijd voor. Liefst elke dag. Ja, je leest het goed! Elke dag mag je een moment tijd vrijmaken voor jezelf, om dat in te vullen op een manier die goed voelt voor jou, voor jouw levensvreugde.

Let op: het is wél de bedoeling dat je iets kiest wat jou persoonlijk iets oplevert zoals rust, inzicht, vreugde, ontspanning… (Dus bijvoorbeeld niet sporten met als doel een strak lichaam te krijgen, maar sporten met als doel te ontspannen en tot jezelf te komen. Voel je het verschil?)

Voel goed voor jezelf met welke intentie je jouw moment voor jezelf invult. Wat die intentie is belangrijk. Liefde voor jezelf, dat is een prachtintentie. Want jij en de ander zijn één. We zijn allemaal verbonden en dat is waarom jouw ‘kiezen voor jezelf’ niet egoïstisch of slecht voor de ander kán zijn. Dat is simpelweg onmogelijk.

En ja, anderen in je omgeving kunnen naar reageren, zich tekort gedaan voelen. Maar, lieve Kind, vóel hoe dat niets met jou te maken heeft, maar enkel met hun eigen onvrede. Zij komen iets tekort en hopen dat jij dat gat voor hen wilt dichten. Dat mag je niet vragen van een ander, omdat het een onmogelijke taak is. Een ander kan jouw gaten nooit vullen, net zo goed als jij dat niet bij een ander kan. Ieder heeft zijn eigen gaten te dichten. Jij de jouwe en de ander die van hem*.

Als een ander vervelend reageert op jouw keuze voor jezelf, mag je hem liefdevol wijzen op zijn eigen verantwoordelijkheid. Zeg simpelweg dat hij* zichzelf ook waardevolle momenten cadeau mag doen. Hoe mooi wordt de wereld dan?

Hoe meer liefde, levensvreugde en rust we onszelf cadeau doen, hoe meer we ervan kunnen weggeven aan onze geliefden.

Dus begin vandaag nog. En ervaar hoe snel jouw hart gevuld wordt met liefde. En hoe snel jouw gevoel van voldoening en ontspanning en levensvreugde toeneemt. Doe het maar. Je bent het meer dan waard.”

Ik vind het een prachtboodschap. En jij? Hoe maak jij tijd vrij voor jezelf en de dingen die jij leuk vindt om te doen? Of vind jij het ook lastig om tijd vrij te maken voor jou en jou alleen? Fijn als je het met me deelt. Misschien kunnen we samen een manier verzinnen die jou helpt om de ruimte te nemen die je nodig hebt en je levensvreugde te vinden. Op een manier die bij je past.

* Bij elke hij/hem/zijn kun je net zo makkelijk zij/haar/haar lezen.

Emoties

Ik neem je graag even mee in de reading die ik vanochtend gaf aan een dijk van een vrouw. Ze is een succesvolle zakenvrouw en heeft een mooi gezin en fijne vriendschappen. Het soort van vrouw dat alle hoofden laat draaien als ze ergens binnenkomt. Eén brok energie, enthousiasme en liefde. En ze staat altijd klaar voor een ander en dan ook voor de volle 100%.

Van boven kwam de vraag of ze ook wel goed voor zichzelf zorgt. Als in: je geeft zo veel, neem je ook wel genoeg?

Ik vond het een hele mooie vraag. Ik ga veel om met vrouwen* die heel erg veel geven. Gewoon omdat het in hun natuur zit om liefde te geven aan iedereen om zich heen. Het kost geen enkele moeite om mensen te vinden die onze liefde willen ontvangen. Gráág zelfs! Logisch, natuurlijk.

Maar je kunt je ook voorstellen, dat wanneer je blijft geven, zélfs je voorraadje liefde op een gegeven moment slinkt. En als je niet uitkijkt, loop je zelf leeg…

Om te kunnen blijven geven, is het dus nodig om een goede balans te vinden tussen geven en nemen. Als je liefde geeft, mag je ook liefde ontvangen. Als je emoties van anderen beluistert, mag je ook je eigen emoties uiten. Als je twijfels of zorgen van anderen aanhoort, mag je ook die van jou de ruimte geven.

‘Gevende’ mensen vinden het heel normaal om te geven. En vaak kijken anderen tegen hen op. Dat maakt het soms moeilijk om je kwetsbaar op te stellen. We denken vaak dat wanneer we zeggen dat we ons even niet goed voelen, mensen ons zien als zwak. Emoties tonen wanneer je als sterke vrouw bekend staat, dat is niet makkelijk. Maar wel nodig.

Kun je je voorstellen dat, wanneer je geeft én ook neemt, er een energiestroom tussen jou en de ander in beweging wordt gebracht? En kun je voelen dat de beweging van die stroom je veel extra energie oplevert? Geven en nemen, nemen en geven, geven en nemen, nemen en geven…. Als een wervelwind stuwen jullie elkaar – en jullie onderlinge relatie – tot grote hoogte.

Liefde vragen en ontvangen is niet egoïstisch. Het is noodzakelijk om de zaken binnen in jou en tussen jou en de ander in balans te brengen. Dus voel je daar niet vervelend over. De dame vanochtend zei: “Ik ben ook maar een mens.” En zo is het. We zijn allemaal maar mensen. Met emoties en behoeften. En het is onmenselijk om je eigen behoeften te ontkennen en jezelf de liefde van anderen te ontzeggen.

Vergeet bovendien niet dat een ander het óók fijn vindt om te geven. Als jij je hart op slot houdt en zegt: ‘Ik dop mijn eigen boontjes wel’, geef je de ander eigenlijk geen ruimte om jou te geven wat je verdient. Eigenlijk zeg je: ‘ik heb jouw cadeau niet nodig’. Kun je voelen hoe dat voelt voor die ander? Stel het je maar eens voor: een kinderfeestje. En de jarige zegt tegen een meisje dat haar een presentje wil geven: ‘Nee hoor, dankjewel. Ik koop mijn eigen cadeautjes wel.” Voel je hoe dat voelt, zowel voor de jarige als voor haar vriendinnetje?

Dus daarom: geef. Zo veel als je wilt. Maar vergeet niet ook te ontvangen. Daarmee doe je niemand tekort. Echt niemand.

* Bij elke vrouw/zij/haar kun je net zo makkelijk man/hij/zijn lezen.