You’re in charge

Hoopvol vraag ik de eigenaar van de biologische bakkerij naar een brood met geen of weinig gist. Dat heeft hij ‘niet echt’, vertelt hij me. “Dan zult u wel helemaal geen glutenvrij brood hebben?”, vraag ik vervolgens. Zijn gezicht vertrekt als hij bits reageert: “Wat zeg je dat negatief!” Ik reageer: “Nee hoor, dat is hoe u het hoort.”

Een paar jaar geleden zou ik boos zijn geworden op de man om zijn reactie. Ik zou verongelijkt hebben gereageerd en mezelf minstens een hele middag hebben afgevraagd what the f*ck just happened. Tegenwoordig besef ik steeds meer dat de reactie van een ander niets te maken heeft met mij. Nooit. En liep ik vanochtend dus even zo vrolijk de winkel uit als ik er in gelopen was.

Wáár: ik kan bij de ander wat triggeren met een bepaalde opmerking of non verbaal iets uitstralen wat verkeerd valt. Maar de reactie daarop komt uit de ander. Waar de één een vervelende opmerking van een vreemde weg lacht, kan een ander daar dagenlang mee rond blijven lopen. Kortom: het is dus de ontvanger die bepaalt hoe hij zich laat raken, niet de zender.

Toen dit tot me doordrong, besefte ik ook dat ik dus zélf bepaal hoe ik reageer op een ander. Dat is confronterend en bevrijdend tegelijk. Confronterend omdat ik nu niet meer een ander de schuld kan geven van mijn boosheid of gekwetstheid. Bevrijdend omdat ik zelf dus ook voor een andere reactie kan kiezen. Toegegeven, het vraagt wat oefening, maar vandaag plukte ik er zo maar de eerste sappige vruchten van. En dat smaakte prima.