Sta jij stil of ren je door?

“Ah, dit is eigenlijk wel heel erg lekker”, zucht mijn nieuwe cliënt. Hij staat stil bij mijn lievelingsven in het bos. Zijn hoofd is gedraaid naar het water en hij verbaast zich hardop over de schoonheid van de rimpelingen die kalm hun gang gaan in de wind, het zonlicht dat zich daarop weerspiegelt. “Dit doe ik eigenlijk veel te weinig: even stilstaan. Dat gun ik mezelf gewoon niet, denk ik.”

Hij slaat de spijker op zijn kop. In onze huidige maatschappij kun je net zo lang door blijven rennen als je wilt. Dag en nacht is er wel iets wat je aandacht trekt en je moet stevig in je schoenen staan om al die verleidingen te kunnen weerstaan. De kinderen die aan je jasje trekken, je partner die iets van je wil, een collega die je appt, je moeder die belt, het huishouden, de boodschappen, sporten, en niet te vergeten de sociale media die elk moment van de dag nieuwe posts spuien. Om maar een paar voorbeeldjes te noemen…

Om de een of andere reden hebben we onszelf wijsgemaakt dat we op zo veel mogelijk van al die dingen moeten reageren. Dat we niets mogen missen of dat het asociaal is om een keer ‘nee’ te zeggen tegen degenen die iets van ons vragen. En kijk waar het ons heeft gebracht… We rennen door het leven en gunnen onszelf vaak geen rust. Terwijl dat de enige manier is om te voelen hoe je erbij zit, waar het letterlijk en figuurlijk knelt, en wat je lijf (lees jij) nodig hebt. Én – niet in de laatste plaats – om te genieten.

De afgelopen maanden werden we door de coronacrisis gedwongen om stil te staan. Voor sommigen voelde dat als een mooi moment om even uit te rusten van alles wat moet in ons leven. Als een welkome pauze in ons drukke bestaan. Voor vele anderen voelde onwennig, ongemakkelijk, of ronduit kut. Want stilstaan is voelen. En daar worden we niet altijd blij van. Heel vaak is ons rennen namelijk ook een manier om onze pijntjes niet te hoeven voelen. Nu werden we simpelweg met de neus op de feiten gedrukt; hoe gaat het eigenlijk echt met me? Hoe fijn is mijn relatie met mijn partner? Hoe (on)gelukkig ben ik met het leven dat ik leid?

Als we zelf wat vaker op de rem zouden trappen, wat vaker zouden voelen wat er te voelen valt, dan zou gedwongen stilstaan niet zo’n pijn doen. Dan zou je al lang weten wat er speelt in je lijf en wat aandacht nodig heeft. Dan zou je op tijd kunnen ingrijpen op wat er dan ook in te grijpen valt. Maar het is moeilijk om iets te doen wat niet in je systeem zit. Moeilijk, niet onmogelijk.

Wil jij ook leren hoe je even stil kunt staan? Hoe je jezelf rust kunt geven, tijd om te ontspannen, je lijf te leren kennen en contact te maken met je gevoel? Ik leer het je graag! Bijvoorbeeld tijdens het traject ‘Ontspannen bij jezelf zijn’, dat in september van start gaat…