Praten met opa

Tijdens een boswandeling met een bevriend gezin komt ineens hun 12-jarige dochter naast me lopen. Ze vraagt: “Weet jij hoe het met mijn opa is?” De man is een aantal jaren geleden plotseling overleden en het meisje zegt nog vaak aan hem te denken. En we hebben geluk, want opa ‘wandelt’ vandaag gezellig mee. Ik vertel dat het goed gaat met opa en dat hij vaak naar haar gezin kijkt. En dat zijn hart dan overstroomt van liefde, omdat hij zo veel van hen houdt. Ze knikt blij.

Ik vertel dat ik van opa moet zeggen dat ze zelf ook met hem kan praten. Daar heeft ze mij niet voor nodig. “Maar hoe dan?”, vraagt ze verbaasd. Ik leg haar uit dat je in gedachten gewoon kunt praten met de geest van een overleden dierbare, net als ze deed toen hij nog leefde. “Je kunt vertellen over je dag, of over een probleem of vraag waar je mee zit. In het begin gebeurt er misschien niets, maar het kan zijn dat je op een gegeven moment blije kriebels in je buik voelt, of dat er een stem in je binnenste praat, net als de stem van je intuïtie. Dat zou dan heel goed je opa kunnen zijn.” Ze belooft het eens te proberen.

Heb je het gevoel dat er een overleden dierbare bij je is? Wuif het dan niet weg, verklaar jezelf niet voor gek. Komt er steeds een roodborstje wel heel dicht bij je zitten? Zie je overal vlinders? En denk je op zo’n moment steeds aan die ene dierbare? Grote kans dat die erachter zit. Zeg maar gewoon ‘Hallo, fijn dat je er bent’. Vinden ze leuk.