Jezelf zijn

Mijn zoontje vertelde vandaag dat zijn vriendjes hem hadden uitgelachen. Niet om wie hij is of wat hij doet, maar om wat zijn moeder doet. Dat vinden ze maar raar. Hoewel ik niet van jongens van 11 kan verwachten dat ze begrijpen waar ik me mee bezig houd, raakte het me wel.

Het deed me beseffen dat de waarde van de mens nog steeds vaak wordt afgewogen aan zaken als geld, status, macht, welke kleding je draagt en wat je doet ‘voor de kost’. Kortom, of je past in het plaatje wat ‘normaal’ gevonden wordt. Ik zie heel veel mensen om me heen dan ook ontzettend hard hun best doen om ‘normaal’ gevonden te worden. En dan vraag ik me af: hoe ‘normaal’ kun je zijn als je het zo ver van je zelf af moet zoeken? En hoe veel moeite en energie moet dat je dagelijks kosten?

Ik voelde ook weer even welke weg ik zelf heb moeten afleggen om te accepteren wie ik ben en wat ik doe. Om zonder een verontschuldigende glimlach om mijn mond of blosjes op mijn wangen op feestjes uit te kunnen leggen waar ik mijn geld mee verdien…

Ooit zei iemand tegen me: als je dit werk doet, moet je bereid zijn om voor dorpsgek uit te worden gemaakt. Hij had gelijk. Het kostte ook wat moeite, maar ik heb me inmiddels redelijk verzoend met mijn werkelijke ik en alles wat daarbij hoort. Sterker nog; het maakt mijn leven een stuk leuker en moeitelozer. Simpelweg omdat het zo dicht bij mijn kern – bij wie ik in essentie ben – ligt, dat het me weinig moeite kost om dit leven te leven. En dat gun ik iedereen.

Stel je eens een wereld voor waarin je helemaal jezelf mag zijn. Waarin je geen enkele moeite hoeft te doen om je anders voor te doen dan je bent. Hoe heerlijk zou dat zijn? Kun je het voelen? Kun je voelen hoe jouw leven verandert als je niet meer zo hard je best hoeft te doen? Als je je niet meer hoeft aan te passen aan de wensen en verlangens van anderen? Ja? Wat houdt je dan nog tegen?