Hoe hard ren jij door het leven?

Met ferme pas loopt ze naast me door het natte bos. Ze praat honderduit. Al jaren werkt ze aan zichzelf en haar verleden. En ze weet intussen haarfijn hoe het allemaal in elkaar steekt. Maar nu wil ze graag richting haar gevoel. Want die kern, die rust diep van binnen, die ervaart ze niet. En dat is waar ze zo naar op zoek is; vertrouwen vanuit haar centrum. Weten – nee, vóelen dat alles oké is. Wat er op dat moment ook speelt.

Ik vraag haar om de ferme pas even te laten voor wat hij is en met muizenstapjes verder te lopen. Stapje voor stapje, aankomend in elke pas. Vertragen. In stilte. Ervaren wanneer de ene voet landt en daar vol op durven te gaan staan. Voelen in elke pas. Wat gebeurt er dan in je lichaam? Wat zit er verscholen in die stilte? Is het angst, onzekerheid, verdriet of pijn uit het verleden? Kun je jezelf overgeven aan het moment? Of ben je geneigd weer harder te gaan lopen en voorbij te gaan aan wat zich aandient?

Als je elke dag doorholt zonder jezelf de rust te gunnen om te voelen wat er ís, dan blijven er dingen hangen. In je systeem. In je energie. In je fysieke lichaam soms zelfs. Je kunt het vergelijken met de brok in je keel die ontstaan wanneer je je tranen weg slikt. Die brok gaat niet weg zo lang jij je tranen niet laat vloeien.

Sommige dingen moeten gevoeld en doorleefd worden. Juist om verder te kunnen. Maar al te graag echter, lopen we ervan weg. Simpelweg omdat het pijn doet. Verdriet, angst, machteloosheid, frustratie, teleurstelling, eenzaamheid, boosheid; daar staan we liever niet te lang bij stil. Hup, dóór met het leven. Maar als je tot de kern wilt komen, als je tot jóuw kern wilt komen, dan is het nodig om te vertragen. Om die stilte in te gaan. Om te voelen wat daar zit wat je nog niet hebt aangedurfd in de ogen te kijken.

In de vertraging, in die stilte vind je je kern. Je innerlijke wijsheid en je antwoorden. Je kracht en je vertrouwen. Reden genoeg om die stilte toch eens op te zoeken. Durf jij het aan?

 

Noot: Het zijn niet altijd emoties die we als negatief bestempelen die we niet onder ogen durven zien. Gek genoeg lijkt soms juist de schoonheid van onze kern ondraaglijk te zijn. Daarover meer in de blog die later deze week volgt.