Hoe eerlijk durf jij te zijn?

“Jij blijft toch ook mooi slank, hè?!”, zegt de moeder van de jarige job tegen me. Juist op de dag dat ik weer eens de weegschaal had durven bestijgen en erachter was gekomen dat ik weer een kilo of wat aan was gekomen. Lief bedoeld waarschijnlijk die opmerking, maar ongemakkelijk. Op zijn minst. Simpelweg omdat het niet waar was.

Hoe vaak zeg jij wat je werkelijk denkt of vindt? En hoe vaak betrap je jezelf erop dat je doet en zegt wat sociaal wenselijk is? Like je bijvoorbeeld wel eens een bericht op social media, terwijl de geplaatste foto of tekst eigenlijk helemaal niet zo bijzonder vindt? En wat doe jij als een collega met een bad haircut van de kapper komt? Negeren? Eerlijk zeggen dat je het niet mooi vindt? Of toch maar dat leugentje om bestwil?

Het is moeilijk open en eerlijk te zijn. Je wilt iemand niet kwetsen. Maar hoe oprecht ben je als je dingen zegt die niet waar zijn? Hoe betrouwbaar als collega, partner, vriend(in)?

Mensen voelen het als dat wat je zegt niet overeenkomt met dat wat je daadwerkelijk vindt. Je kunt nog zo hard roepen dat je iets leuk vindt, of niet erg. Maar als je het eigenlijk helemaal níet leuk vindt, of juist wél erg, dan voelt de ander dat. En dat is geen prettig gevoel. Want het is niet alleen verwarrend als iemand iets zegt terwijl hij wat anders uitstraalt, het is ook kwetsend. Want de ander is niet eerlijk tegen je.

We denken dat we goed doen door mensen te vertellen wat we denken dat ze willen horen. Omdat dat ‘aardig’ is. Maar is dat wel zo? Hoe waardevol zijn je complimenten eigenlijk als ze niet oprecht zijn?

Heb jij graag mensen om je heen die je blijven ophemelen, wát je ook doet? Of liever mensen die eerlijk tegen je zijn en je daarmee de kans gunnen om te groeien? Om een nóg betere versie van jezelf te worden? Onderschat een ander niet. We kunnen vaak meer hebben dan je denkt.