Hoe dik is de muur om jouw hart?

Heel veel mensen vinden het eng om zichzelf open te stellen. Omdat ze bang zijn dat als ze zichzelf in kwetsbaarheid laten zien aan anderen, die ander hen kan kwetsen. Want ja, als je hart open staat, dan doet één prikje er middenin veel zeer.

Daarom hebben we vaak een muurtje gebouwd. Om ons hart, met name. Een muurtje dat ons moet beschermen tegen de harde buitenwereld. Tegen mensen die ons kwetsen. Mensen die ons verdrietig maken met wat ze zeggen of doen. Beelden of woorden die ons pijn doen. Met het idee dat als we dat muurtje maar stevig genoeg maken, niemand ons kan raken.

En daar zit ‘m de crux. Als je een muurtje om je hart heen hebt, kan inderdaad niemand bij je komen. Je hebt als het ware je eigen vesting gebouwd. Maar de muur die de boze mensen op afstand moet houden, houdt ook de fijne mensen op afstand. Feitelijk werkt zo’n muur dus averechts: in plaats van jezelf te beschermen tegen de pijn die een ander je kan doen, doe je jezelf pijn door anderen op afstand te houden. Want als er niemand bij je kan komen, kun je jezelf ook niet verbinden met iemand als het gaat om fijne dingen. Liefde, plezier, oprechte verbinding, of genieten kun je alleen als je durft te voelen. Dus je hart durft te openen.

Is het eng om te leven met een open hart? Natuurlijk! Rete-eng zelfs. Maar denk eens aan wat het je allemaal kan opleveren. Niet meer leven in angst. Niet meer al je energie verspillen aan het houden van de controle. Maar intens genieten van al het moois wat er op je pad komt en de mooie, open relatie met de fijne mensen om je heen. Als je je je hart voedt met al het moois wat de wereld je te bieden heeft, zul je merken dat het zo hard gaat stralen dat het alle negativiteit met gemak op afstand houdt. En écht waar: dat werkt beter dan de dikste muur.