Echte mensen

Ik hou van echte mensen.
Van mensen die voluit lachen als ze ergens plezier om hebben.
Die het aangeven als ze het ergens niet mee eens zijn of iets niet leuk vinden.
Die slonzig over straat gaan als ze zich slonzig voelen.
Die het leven nemen zoals het komt en niet enkel de leuke dingen een podium geven.
Die durven zeggen als het niet goed met ze gaat.
Die hun angsten volmondig erkennen en hun twijfels en verdriet durven uiten.
Die toegeven soms te worstelen met het leven.

Ik hou van echte mensen omdat zij anderen ongemerkt steunen tijdens hún worstelingen in het leven.

Ik zou willen dat er meer mensen waren zoals zij. Zodat we begrijpen dat elk leven zijn ups en downs kent. En het geen taboe meer hoeft te zijn als je je af en toe ongelukkig, eenzaam, lelijk, dik, dom, boos, teleurgesteld, of wat dan ook voelt. Omdat het gewoon bij het leven hoort. En we dit allemaal ervaren maar vaak niet toegeven. Niet aan onszelf en niet aan anderen. Waardoor het beeld ontstaat dat je abnormaal bent als je worstelt.

Je bent niet abnormaal als je het even niet meer leuk vindt.
Je bent niet abnormaal als je het soms niet meer ziet zitten.
Dat. Is. Leven.

Heb je twijfels? Zit je niet zo lekker in je vel? Voel je je eenzaam of verdrietig? Gooi het eruit. Bij je partner, een lieve collega, je moeder, de buurvrouw, wie dan ook. Praat erover. Het zal je goed doen.

 

 

PS: Ken je niemand bij wie je je hart kunt uitstorten? Je mag het ook bij mij doen. De eerste kennismakingswandeling is gratis. En dan ben je vast al een boel ellende kwijt.