De beste versie van jezelf

In mijn kindertijd – en ver daarna ook nog – had ik het nodig dat de ander mij zag. Ik sloofde me ontzettend uit in aardig doen, hoge cijfers halen op school, lief doen tegen iedereen, mensen laten lachen, beleefd zijn tegen ouderen…. Alleen maar voor dat schouderklopje. De bevestiging dat ik de moeite waard was.

Intussen ben ik al heel wat jaren levenservaring en persoonlijke ontwikkeling verder. En ik besef dat ik die bevestiging van anderen niet meer zo nodig heb om me goed te voelen. Ik heb geleerd om mezélf te zien en mezélf goedkeuring te geven. Inclusief complimentjes en schouderklopjes. En dat is genoeg.

Nu ik tevreden ben met mezelf, mag ik ook bij anderen steeds meer mezelf zijn. Met al mijn mooie én minder mooie kanten. En sinds ik mezelf meer laat zien aan anderen, lijken zij mij ook beter te zien. Gewoon, als mezelf. Hoe mooi is dat? We denken altijd dat een ander ons alleen zal waarderen als we de beste versie van ons laten zien. Maar de beste versie van onszelf is niet de versie met enkel de positieve kanten. De beste versie van onszelf is de totale versie. Met al onze pluspunten, talenten én schaduwkanten.

Het totaalpakketje is namelijk veel beter dan ons opgepoetste zelf. Want zeg eens eerlijk: breng jij liever tijd door met iemand die er perfect uitziet en alleen maar praat over alles wat er goed gaat in zijn of haar leven? Of heb je liever iemand naast je die ook twijfels en onzekerheden heeft en die met jou durft te delen? En die af en toe ook eens even flink de plank misslaat?

Doe mij maar die laatste. Die is tenminste echt.