Blijven hollen om niet te voelen

Een oud-collega van me is een enorme wervelwind met een berg energie waar je ú tegen zegt. Waar je mij al voor schijndood achter kunt laten, is zij nog maar net uit de startblokken. Gisteren appte ze me haar plannen voor de komende maanden. Naast de feestelijkheden van de decembermaand en alles wat daarbij komt kijken, is ze druk met de verhuizing van haar gezin begin volgende jaar. Daarnaast heeft ze ook nog het verlies van haar schoonvader te verwerken, die ze drie weken terug heeft verloren. En oh ja, komende maand zijn haar ouders 45 jaar getrouwd en in januari wordt mams 70. Dat vraagt ook nog wel het één en ander aan voorbereiding.

Poeh. Ik krijg het al warm als ik het alleen al lees… Als ik dat in ons gesprek op Whatsapp benoem, zegt ze: “Het komt zoals het komt. Ik kan er niks aan veranderen. Ik weet ook niet beter.” Als ik vraag of ze ook wel eens – ik ken haar inmiddels een beetje – aan zichzelf toe komt, grapt ze: “Was da???” Ze kent zichzelf ook een beetje.

Intuïtief ingegeven bied ik aan haar een keer mee het bos in te nemen. De stilte in. Om even tot zichzelf te komen. Of zo. Haar reactie daarop is hilarisch: “Nee joh, ben jij gek!!! DOOD ENG!!!” En met een lachende emoticon: “Ik hou niet van stilte. S-A-A-I. Rust brengt juist ONrust! Brrr… Ik word mega ongemakkelijk van. Ga ik vanzelf alleen maar huilen. Daar heb ik toch geen zin in?”

Aha. Daar hebben we hem, de angel die we in de westerse wereld elke dag opnieuw massaal proberen te ontwijken: emoties. We blijven maar rennen, van het één in het ander. Soms omdat we het leuk vinden, soms omdat we denken dat het moet, soms omdat we niet anders kennen en soms om zaken te ontlopen. Zoals vervelende emoties. Als je holt, voel je die namelijk niet. En de (mentale) pijn van nare emoties vinden we vaak een enger vooruitzicht dan de (fysieke) pijn van het rennen.

Als je blijft rondhollen, geef je je emoties geen ruimte. Het wegdrukken ervan is alsof je een ballon onder water duwt; het kost veel energie en plopt toch wel een keer op. Waarschijnlijk op een moment dat het helemáál niet uitkomt. Tijdens een belangrijke meeting op je werk, bijvoorbeeld. Of op een familiefeestje als een nicht oprecht geïnteresseerd aan je vraagt hoe het nou écht met je gaat.

Weet je wat het is met emoties? Ze gaan niet weg totdat jij ze laat gaan. En dat kun je over het algemeen beter eerder dan later doen. Want hoe langer je een emotie binnenhoudt, hoe groter en vervelender die wordt. Dus. Voel je tranen? Laat ze stromen. Voel je angst? Ga er eens even voor zitten en luister er gewoon maar naar. Je zult merken dat je angst voor de emotie vaak groter is dan de emotie zelf.

Duw jij ook al een tijdje een ballon onder water? Ik neem je graag een keer mee het bos in. Laten we hem daar samen rustig naar de oppervlakte komen.

Bekijk ook nog eens mijn allereerste vlog, over het laten stromen van emoties.