Hoog torent hij boven me uit. Een beetje onhandig staan we tegenover elkaar. “Nou”, zegt hij, “Bedankt dan maar, hè? Voor… alles eigenlijk.” Een kleine drie maanden kwam hij de praktijk binnen. Een grote jonge gast, somber, onzeker, een beetje nerveus aan zijn trui plukkend. In het kennismakingsgesprek bleek dat hij behoorlijk last had van zijn hooggevoeligheid. Harde geluiden en de energieën van andere mensen konden hem behoorlijk uit zijn evenwicht brengen. Naar buiten ging hij nauwelijks, liefst zat hij hele dagen – en nachten – op zijn kamer te gamen.

En nu, zo’n twaalf sessies later, loopt hij met opgeheven hoofd de ruimte uit. Met haast verende tred, een glimlach op de lippen en kleine sprankeltjes in zijn ogen. Het is voor mij mijn eerste HSP*-traject dat ik met een cliënt samen doorloop. En als ik terugdenk aan hoe deze jongeman binnenkwam en zie hoe hij nu vertrekt, kan ik alleen maar juichen van binnen. Volgens mij sta ik dan ook te glimmen als een pas gewassen aap.

Gamen doet hij nog steeds, maar solliciteren inmiddels ook. Als een bezetene. Hij komt weer buiten en irriteert zich dan veel minder aan anderen. Ook is hij rustiger geworden, meer in balans en hij kan weer genieten van het leven. Ik ben trots op hem. Maar ook op mezelf. En ik hoop diep van binnen dat ik nog heel veel mooie momenten als deze ga meemaken de komende jaren. Als ik me bedenk dat 1 op de 5 mensen hooggevoelig is, dan valt er nog heel veel mooi werk te verzetten. Kom maar op. Ik ben er klaar voor!

*HSP: Highly Sensitive Person, hooggevoelig persoon